Wiedza w pigułce: Forma osobowa a bezokolicznik

Czasownik może występować w formie osobowej – wtedy wskazuje wykonawcę czynności – lub w formie bezokolicznika, która nie wskazuje żadnej osoby.

Forma osobowa czasownika zmienia się w zależności od tego, kto wykonuje czynność. Bezokolicznik to forma podstawowa, słownikowa – nie mówi, kto coś robi, tylko co to za czynność.

Bezokolicznik odpowiada na pytanie co robić? co zrobić? i kończy się na -ć lub -c. Nie wskazuje wykonawcy – stawiamy przy nim kreskę (–).

Przykłady: czytać, biec, pisać, malować, nauczyć – nie wiemy, kto to robi.

Forma osobowa ja – pierwsza osoba liczby pojedynczej. Końcówki: -m, -ę.

Przykłady: czytam, piszę, maluję, biegłem, nauczyłem się.

Forma osobowa ty – druga osoba liczby pojedynczej. Końcówka: -sz.

Przykłady: czytasz, piszesz, malujesz, biegłeś, nauczyłeś się.

Forma osobowa oni – trzecia osoba liczby mnogiej. Końcówki: -ją, -ą, -li, -ły.

Przykłady: czytają, piszą, malują, biegli, nauczyli nas.

Jak ustalić formę? Sprawdź, czy możesz zapytać co robić? – jeśli tak, to bezokolicznik. Jeśli nie, sprawdź końcówkę: -m/-ę to ja, -sz to ty, -ją/-ą/-li to oni.