Wiedza w pigułce: Liczba mnoga

Rzeczowniki odmieniają się przez liczby – mają formę liczby pojedynczej (jeden) i liczby mnogiej (więcej niż jeden).

Tworząc liczbę mnogą, zmieniamy końcówkę rzeczownika. Często przy okazji zachodzą też oboczności – zmiany głosek w rdzeniu wyrazu. Nie ma jednej zasady dla wszystkich rzeczowników, ale można wyróżnić pewne wzorce.

Rzeczowniki rodzaju męskiego najczęściej przyjmują końcówki -i, -y, -e, -owie w liczbie mnogiej.

Przykłady: kot → koty, pies → psy, chłopiec → chłopcy, pan → panowie, brat → bracia.

Rzeczowniki rodzaju żeńskiego najczęściej przyjmują końcówki -y, -i, -e w liczbie mnogiej.

Przykłady: mama → mamy, ulica → ulice, noc → noce, gałąź → gałęzie.

Rzeczowniki rodzaju nijakiego najczęściej przyjmują końcówki -a, -ona, -eta w liczbie mnogiej.

Przykłady: okno → okna, dziecko → dzieci, imię → imiona, cielę → cielęta.

Uwaga – przy tworzeniu liczby mnogiej często zachodzą oboczności, np. noga → nogi (g→g), ręka → ręce (ę→e, k→c). Gdy masz wątpliwości, sprawdź w słowniku.

Jak utworzyć liczbę mnogą? Sprawdź rodzaj rzeczownika i zastąp końcówkę liczby pojedynczej odpowiednią końcówką liczby mnogiej. Powiedz wyraz głośno – dobra forma brzmi naturalnie.