Wiedza w pigułce: Liczba pojedyncza

Rzeczowniki odmieniają się przez liczby – mają formę liczby pojedynczej (jeden) i liczby mnogiej (więcej niż jeden).

Tworząc liczbę pojedynczą z mnogiej, zmieniamy końcówkę rzeczownika. Często przy okazji zachodzą też oboczności – zmiany głosek w rdzeniu wyrazu.

Rzeczowniki rodzaju męskiego w liczbie pojedynczej najczęściej mają końcówki -Ø (brak końcówki), -a, -o.

Przykłady: koty → kot, psy → pies, chłopcy → chłopiec, panowie → pan.

Rzeczowniki rodzaju żeńskiego w liczbie pojedynczej najczęściej kończą się na -a, -i, -Ø.

Przykłady: mamy → mama, ulice → ulica, noce → noc, gałęzie → gałąź.

Rzeczowniki rodzaju nijakiego w liczbie pojedynczej najczęściej kończą się na -o, -e, -ę.

Przykłady: okna → okno, dzieci → dziecko, imiona → imię, cielęta → cielę.

Uwaga – przy przejściu z liczby mnogiej do pojedynczej często zachodzą oboczności, np. ręce → ręka (c→k, e→ę), noże → nóż (o→ó). Gdy masz wątpliwości, sprawdź w słowniku.

Jak utworzyć liczbę pojedynczą? Sprawdź rodzaj rzeczownika i zastąp końcówkę liczby mnogiej odpowiednią końcówką liczby pojedynczej. Powiedz wyraz głośno – dobra forma brzmi naturalnie.